Boodschap van Abdelali Houdoe uit Oukkacha-gevangenis

Boodschap van Abdelali Houdoe, een van de gewetensgevangene in de Oukkacha-gevangenis. Abdelali groet iedereen en is trots op allen die ondanks de moeilijke tijden standvastig blijven;

De Hirak-volksbeweging ontstond niet uit een geïsoleerde gebeurtenis of slechts een incidentele reactie op de vreselijke manier waarop onze broer Mohsin Fikri werd verpletterd, maar de beweging is een voortzetting van het historische protest van de Riffijnen voor erkenning van hun eerlijke en legitieme economische, sociale en culturele rechten.

De Riffijnen zijn uitgesloten van hun elementaire collectieve rechten sinds het koloniale tijdperk, die geprobeerd hebben hen te onderwerpen, door heerschappij over hen op te leggen en hen het recht van hun rijkdommen te ontnemen. De kolonisator werd de Riffijnen opgedrongen, zodat ze hun land en welvaart kunnen uitbuiten.

Vanwege hun verzet tegen dit koloniale beleid zijn ze gedurende de recente geschiedenis blootgesteld aan misbruik, oorlogsmisdaden en genocide, waaronder aanvallen met mosterdgas. Hierdoor ontstonden duizenden doden, wezen, weduwen en ontwrichting van economische en sociale banden. Het gif dat in die tijd door Spanje, Frankrijk en het Marokkaanse regime werd gebruikt in hun oorlog tegen de Rif, is de bron van het verbluffende aantal kankergevallen in de Rif-regio van vandaag.

Helaas was de onafhankelijkheidsverklaring van Marokko in 1956 niet het einde van het lot van de Riffijnse bevolking, maar slechts het begin van nieuwe hoofdstukken van nog ernstiger lijden, gecreëerd door het Marokkaanse regime met een beleid dat de bevolking van Rif parten speelde. De Riffijnen zijn beroofd van hun economische, sociale en culturele rechten en hun recht op ontwikkeling.

Het beleid van het Marokkaanse regime in de Rif liet geen andere optie over voor zijn mensen om te overleven dan te migreren en hun geliefde huis(Rif) te verlaten. De Riffijnen die zijn achtergebleven bleven lijden en zijn afgesneden van hun rechten om een fatsoenlijk leven te lijden.

De Rif had een prioriteit moeten zijn, als het gaat om ontwikkelingsprojecten, aangezien het de regio is die het meest is getroffen door de koloniale invasie. Met het oog op het feit dat de Riffijnen een voortrekkersrol hebben gespeeld in verzet voor de vrijheid en waardigheid van het land, terwijl degenen die vandaag vooraan zitten wijn dronken bij de Franse kolonialisten.

De Riffijnen hebben geprobeerd deze onrechtvaardige en ondankbare situatie aan de kaak te stellen en zijn bij verschillende gelegenheden en momenten in opstand gekomen om deze onrechtvaardigheid te stoppen. De brutale onderdrukking tijdens de opstand in 1958\1959 blijft in ons collectieve geheugen en net als de repressies in 1981, 1984, 1987, 2011 en 2012 als reactie op het vragen van eerlijke en legitieme eisen voor een menswaardig leven. In plaats daarvan werden we bestraft met verschillende martelaren, gevangenen en andere offers.

De huidige volksbeweging van de Rif is slechts een nieuw hoogtepunt in de geschiedenis van verzet tegen marginalisering en onderdrukking. De vreselijke dood van onze broer Mohsin Fikri was een nieuwe aanleiding om op te staan. Maar opnieuw wilde het Marokkaanse regime niet op een positieve manier omgaan met de Riffijnen om hun leed en herstel voor hetgeen waaraan ze zijn blootgesteld te verlichten. In plaats daarvan blijven ze hetzelfde economische en straffende beleid voeren tegen de bevolking van de Rif.

Vandaag de dag is het officiële beleid van het Marokkaanse regime niet veranderd in de richting van Riffijnen en de Rif. Ze kozen ervoor niet positief te reageren op de legitieme lijst van eisen. De eisen (die in feite de meest eenvoudige rechten zijn) hadden al moeten worden geïmplementeerd zonder ze zelfs maar te eisen of op te eisen, omdat het de meest elementaire en fundamentele rechten zijn die worden verleend door alle internationale handvesten en zelfs de Marokkaanse grondwet. Het is een van de taken van de staat om de belangen van het volk te dienen, aangezien ons belastinggeld en onze rijkdom worden gebruikt. Ik moet hier ook verwijzen naar het feit dat de Riffijnse bevolking bijdraagt ​​aan een groot deel van de overheidsbegroting, zowel vanuit het buitenland als vanuit de Rif. Daarnaast moeten we ook de natuurlijke hulpbronnen vermelden, die al tientallen jaren worden geëxploiteerd en gedraineerd, zonder enig voordeel voor de Riffijnen.

Het Marokkaanse regime heeft de eerlijke en legitieme eisen van het volk weggevaagd door feiten te verdraaien en te fabriceren, om zo het slachtoffer in een beschuldigde en de onderdrukker/aanklager in een slachtoffer te veranderen, en zo opnieuw een voorwendsel te creëren voor repressieve interventie in de Rif om huizen te overvallen, om activisten te arresteren en te martelen en een staat van totale militarisering op te leggen, zodat het regime alle stemmen en alle protesten tot zwijgen kan brengen. De repressie van het regime resulteerde niet alleen in martelaren, maar ook honderden gevangenen die wegkwijnen in gevangenissen van vernedering en schaamte, terwijl er aan de lijst met eisen nog steeds niet is voldaan.

In de collectieve rechtszaak tegen de gevangenen van de Okasha-gevangenis in Casablanca waren de gevangenen in staat om de verzonnen beschuldigingen te ontmaskeren en te tonen dat er een samenzwering tegen de Hirak-beweging was door de beweging valselijk af te schilderen, om zo de nationale en internationale publieke opinie te manipuleren. Bovendien konden de activisten de partijdigheid van de rechtbank tegen de gevangenen laten zien ten gunste van het regime.

We bevestigen onze toewijding aan ons recht om een ​​waardig leven te leiden in ons heilige land en we vernieuwen onze legitieme eisen van volksbeweging om militarisering in het Rif op te heffen, alle gevangenen vrij te laten, alle juridische vervolgingen te stoppen en te reageren op het dossier van eisen. We roepen alle internationale juridische en democratische organisaties op om alle misstanden en schendingen van het Rif-volk te onderzoeken en internationale verdragen en conventies toe te passen die verband houden met de convenanten inzake burgerrechten en politieke rechten.

Leve Arif en verdoemd is degene die het verraadt

Abdelali Houdoe
Vanuit de Oukkacha-gevangenis in Casablanca

 

Engelse vertaling

 

Message from of one of the brave political prisoners in Oukkacha prison: Abdelali Houdoe. He sends a lot of greetings and love to everyone and he is proud of all who remain steadfast despite the hard times;

The Rif Popular Movement hirak is not an isolated event or just a popular reaction to the terrible way in which our brother Mohsin Fikri was crushed to death, but this movement is a continuation of the historic protest of the rif people for recognition of their fair and legitimate economic, social and cultural rights.

The Rif people have been excluded to their basic collective rights since colonial era, which have tried to subdue them, to impose guardianship on them and to draw them away from their sovereign rights over their wealth and destiny and to allow colonial powers to exploit their land and wealth.

Because of their resistance to these colonial policy, they have been subjected to abuses, war crimes and genocide throughout the recent history, leaving thousands of deaths, orphans, widows, broken economic and social conditions in consequence of the mustard gas and other attacks. The poison that was used at that time by Spain, France and the Moroccan regime in their war against the Rif is the source of today’s staggering number of cancer cases in the Rif region.

Unfortunately, the declaration of independence of Morocco in 1956 was not the end of the the plight of Rif people, but only the beginning of new chapters of even more severe suffering, created by the Moroccan regime with a policy which brought mayhem to the Rif population who have been deprived from their economic, social and cultural rights and their right to development.

The policy of Moroccan regime in the Rif didn’t leave any other option for its people to survive other than to migrate and leave their beloved home. Those Riffians that have been left behind continued to suffer and we’re cut from any of their rights and from a decent life.

The Rif should have been a priority area to take advantage of development projects at least, as it is the region most affected by colonial invasion, and in view of the fact that Rif people have been at the forefront of resistance for the freedom and dignity of the country, while those sitting in the leading chairs today were drinking wine with the French colonialists.

The Rif people have tried to denounce this unjust and ungrateful situation and have rebelled on several occasions and phase in order to stop this injustice. The brutal crack down during the uprising in 1958\59 remains in our collective memory as well the repressions in 1981, 1984, 1987, 2011 and 2012 in response to request fair and legitimate demands for a decent life. Instead we were punished with several martyrs, detainees and other sacrifices.

The current popular movement of the Rif is just another peak point in history of resistance against marginalisation and oppression. The horrible death of our brother Mohsin fikri was again the straw to break the camel back and again the Moroccan regime did not want to listen and deal with the Rif people in a positive way to alleviate their suffering and redress for what they have been exposed to, instead they continue to pursue the same economic and punitive policies against the population of the Rif region.

Today the official policy of the Moroccan regime has not changed towards Riffains and the Rif, rather than dealing positively with their legitimate list of demands, which in fact are the most simple rights that should have been implemented without even demanding nor claiming them, as they are the most basic and fundamental rights granted by all international charters and even the Moroccan Constitution. Also the task of the state is to serve the interests of the people as one of their duties, as our tax money and wealth are being used. Here, I must also refer to the fact that the Rif people contribute to a large share of the public budget, both from abroad and from within the Rif. In Addition we should also mention the natural resources, that have been drained and exploited for decades without any benefit for the Rif people.

The Moroccan regime has obliterated the fair and legitimate demands of the people by distorting and fabricating facts to turn the victim into an accused and the oppressor/accuser into a victim, thus creating a pretext once again for repressive intervention in the Rif to raid homes, to arrest and torture activists and imposition of a state of total militarization in order to silence all voices and all protests. The regime’s repression didn‘t not only result in martyrs, but also hundreds of detainees languishing in prisons of humiliation and shame, while the list of demand is still open.

In the collective trial of the detainees of okasha prison in Casablanca they were able to expose the fabricated charges and to highlight that there was a conspiracy against the Hirak movement to falsely paint it as evil to manipulate the national and international public opinion. In addition the activists were able to reveal the partiality of the court against the detainees in favour of the regime.

We are affirming our commitment to our right to live a life in dignity in our holy land and we renew our legitime demands of popular movement to lift militarisation in the Rif, to release all detainees, to stop all legal prosecutions and to respond to the file of demands. We call on all international legal and democratic organisations to investigate all the abuses and violations against the Rif people and to apply international conventions and conventions related to the covenants on civil and political rights.

(Long live the Rif and to hell with the betrayers))

Abdelali Houdoe
From Oukkacha prison in Casablanca