Het offerfeest en de Riffijnse politieke gevangenen en hun families

Het is het derde offerfeest dat de Riffijnse politieke gevangenen doorbrengen in verschillende Marokkaanse gevangenissen. Hun ouders, echtgenotes, kinderen, broers en zussen, evenals honderden ex-politieke gevangenen die inmiddels vrij zijn, stonden gisteren stil bij het leed van hun dierbaren in de gevangenissen.
Hieronder een reeks van reacties van politieke gevangenen en hun familieleden:

De vader van de Riffijnse leider Nasser Zefzafi, Ahmed Zefzafi, verving gisteren de zwarte vlaggen op het dak van zijn huis. Ahmed Zefzafi schreef op zijn Facebook dat hij iedereen feliciteert met het offerfeest en dat zijn familie voor de derde keer de blijdschap van het offerfeest moet missen. Ahmed Zefzafi zei dat sinds de arrestaties van de Riffijnse activisten heel Arif gegijzeld is en dat het regime de repressie tegen Arif intensiveert.

Hanan Haki, de zus van de Riffijnse politieke gevangene Mohamed Haki, schreef het volgende op haar Facebook: ”De tranen van mijn moeder deze ochtend hebben onze harten doen branden. Wij vergeven degene die verantwoordelijk is voor onze pijn nooit!”

De broer van Mohamed Jelloul schreef dat de laatste zijn achtste offerfeest in de Marokkaanse gevangenissen doorbrengt. Mohamed Jelloul werd in 2012 opgepakt en tot 5 jaar gevangenisstraf veroordeeld voor zijn betrokkenheid bij de protesten in Ait Bouayach. In 2017 kwam hij vrij, na amper twee maanden werd hij weer opgepakt en tot 10 jaar celstraf veroordeeld. Volgens Marokko bracht Jelloul, in die twee maanden dat hij vrij was, de Marokkaanse staat in gevaar!

Ibrahim Abeqqouy belde met de ex-politieke gevangene Jaouad Sabiri en vertelde hem dat hij daarvoor zijn moeder belde. De moeder probeerde haar verdriet te verbergen, maar kon het niet volhouden en barstte uiteindelijk in tranen uit. Ibrahim zei: ”Ik ben opgepakt en gemarteld geweest, maar ik voelde mij nooit zo zwak en machteloos als toen ik mijn moeder hoorde huilen.. Een vulkaan barstte in me uit en ik kon het gesprek niet meer voortzetten”. Ibrahim vervolgde met ”deze dag zal ik nooit vergeten noch degene die verantwoordelijk is voor de tranen van mijn moeder op het offerfeest! Degene die verantwoordelijk is voor het lijden van onze families en heel Arif zal ik nooit vergeten noch vergeven!”