Lilian Marijnissen schrijft over Arif en de politieke gevangenen

Na haar bezoek aan Arif heeft Lilian Marijnissen, de fractievoorzitter en partijleider van de Socialistische Partij, vandaag het volgende geschreven op haar Facebookpagina:

Jarenlang in de gevangenis belanden voor het meedoen aan een demonstratie voor goede zorg, een eerlijke baan en tegen corruptie. Of opgepakt worden voor het uitdelen van een ‘like’ op Facebook. In Nederland is dit ondenkbaar, maar in het Rif-gebied in Marokko hebben veel mensen hiermee te maken. Afgelopen dagen was ik samen met collega Sadet Karabulut op bezoek in het noorden van Marokko, om meer te weten te komen over de protesten en de onderdrukking van de mensen in het Rif-gebied.

Wat begon met de dood van een onschuldige visverkoper in Al Hoceima in oktober 2016, groeide uit tot een enorme protestbeweging, de Hirak beweging. Deze beweging strijdt onder andere voor goed onderwijs, voor werk voor iedereen, tegen corruptie en voor een ziekenhuis voor de vele kankerpatiënten in de regio. Die zijn er namelijk veel door de geschiedenis van oorlog met chemische wapens in de regio. Dingen die voor ons normaal zijn, maar waar het in de Rif aan schort. Het gebied wordt al decennia verwaarloosd en achtergesteld. Door de grote armoede is er weinig perspectief voor jonge mensen. De helft van de mensen kan niet naar school. Veel mensen zijn weggetrokken om elders een bestaan op te bouwen. De koning van Marokko heeft samen met een kleine groep mensen veel macht in het land. Alle vormen van protest worden onderdrukt. Er is veel corruptie en het is vooral een kleine groep mensen die hiervan profiteert.

Sinds de uitbraak van de protesten in 2016 zijn honderden mensen gearresteerd en vastgezet. Dit zijn politieke gevangenen. Mensen die gevangen zijn gezet, puur en alleen omdat ze het niet eens zijn met de regering. Midden in de nacht zijn ze van hun bed gelicht en vaak met geweld ontvoerd. Zonder afscheid te kunnen nemen van hun familie. Vervolgens zijn zij met martelingen tot een bekentenis gedwongen, over iets dat ze helemaal niet gedaan hebben en verdwijnen ze in de gevangenis. Van mensenrechtenorganisaties en van mensen die zelf vast hebben gezeten, hoorden we dat de processen niet eerlijk verlopen.

Eén van die politieke gevangenen is Nasser Zafzafi. Hij wordt gezien als één van de leiders van de protesten en heeft twintig jaar celstraf gekregen. In Al Hoceima ontmoetten wij zijn ouders. Dat was heel indrukwekkend. Zij vertelden ons over Nasser. Over de strijd die hij voert voor een beter leven voor de mensen in de Rif. Zodat ze niet weg hoeven te trekken, maar een toekomst op kunnen bouwen. Ook legden zij uit dat ze, ondanks alle ellende en het dagelijkse gemis van hun zoon, zullen vasthouden aan de sociale eisen van de beweging. Want dat is voor hen, en al die anderen, de enige kans op een beter leven in Marokko.

Wat kan de mensen daar helpen bij hun strijd? Druk van andere landen op Marokko. Daarom zullen wij bij de regering blijven aandringen om Marokko op te roepen tot vrijlating van de politieke gevangenen.