Moeder van gedetineerde activist Ahabad overleden

De moeder van de Riffijnse activist, die een gevangenisstraf van tien jaar moet uitzitten in Oukkacha in Casablanca, is vandaag overleden. Vlak nadat Bilal werd opgepakt werd een kwade tumor ontdekt bij de moeder. De moeder moest een operatie ondergaan buiten Arif, omdat er geen fatsoenlijke ziekenhuizen in Arif zijn. Dat was 1 van de belangrijkste redenen waarom Bilal en de rest van de Riffijnen de straten opgingen.

In de Marokkaanse steden is de operatie duur en de kans op slagen klein. Daarom besloot de familie om de operatie te ondergaan in Duitsland. Na veel moeite kreeg de moeder eindelijk een visum voor behandeling, maar er ging veel kostbare tijd verloren. De moeder werd geopereerd in Duitsland, maar zij raakte in coma. Vandaag werd bekend gemaakt dat de moeder, na ongeveer 2 maanden coma, overleden is.

Vlak na de arrestatie van Bilal Ahabad nam Arif News contact op met zijn zus die ons het volgende verhaal vertelde:

In de ochtend van de eerste dag ramadan (27-05-2017), , hoorde ik om 05:00 iemand kloppen op de deur, ik stond op om te kijken wie het was, ik werd verrast door een groot aantal mannen (politie in burger) die voor de deur stonden.

Ik vroeg wie zijn jullie? Hun baas antwoordde; “wij zijn politie, doe de deur open we willen jullie wat vragen”. Ik zei vraag maar wat je wil vragen vanuit daar, hij antwoordde toen met: “Doe open of wij breken de deur”. Ik heb hem verteld dat ik de deur niet kan openen zonder mijn vader wakker te maken.

Ik ging mijn broers wakker maken, toen ging ik naar mijn vader maar hij was al met ze in gesprek vanuit het raam van zijn kamer op de eerste verdieping. Ik ging toen naar het dak van ons huis en zag een groot aantal agenten ons huis en die van de buurman omsingelen. We werden bang, ik en mijn familie begonnen te huilen door de shock.

Mijn vader wist niet wat hij moest doen, hij vroeg ze dat hij de deur open wil doen maar dat ze wel op afstand moeten gaan staan van die deur (de vader was bang dat ze het huis binnenstormen en zijn familie kwaad doen). De politie antwoordde de vader: “Doe de deur open of wij gaan die binnentrappen”.

De zus van Bilal vertelde hen dat ze de politie gaat bellen als ze zich niet terug trekken, hun baas antwoordde haar met: “Bel maar, want wij zijn zelf politie”. De zus van Bilal zegt dat het op terroristen leken, ze waren gewapend met pistolen en machinegeweren en ze waren met meer dan 100 man.

Iedereen in het huis was in shock en dacht dat ze elk moment de deur intrappen en dat ze hen gaan vermoorden. Bilal Ahabad probeerde zijn familie te beschermen door op de rand van het dak te gaan staan en met zelfmoord te dreigen als de agenten zich niet terugtrekken. De familie begon toen Bilal te smeken dat niet te doen, de vader ging de deur openen omdat ze bezig waren om het kapot te maken.

Meer dan 40 gewapende agenten bestormden het huis, hebben het huis onderste boven gehaald en Bilal met geweld afgevoerd, de zus probeerde haar broertje te redden maar werd tegen de muur geslagen, ze stond op en probeerde weer haar broertje te beschermen maar tevergeefs. Het broertje werd uiteindelijk afgevoerd en in een busje gestopt. De vader ging zijn zoon achterna in de straten, achter het busje aan, maar viel flauw. De zus en haar andere broer bleven achter hun broertje aan en vroegen de agenten om hen mee te nemen.

In de middag is de zus naar het politiebureau in Imzouren gegaan om te vragen of haar broertje daar was, ze wilden echter geen informatie geven. Zij is toen naar het politiebureau in Al Hoceima gegaan, ook daar kreeg ze geen antwoord. Zij is daarna naar het ziekenhuis en de gevangenis om over haar broertje te vragen, ook daar kreeg ze geen informatie.

De zus bleef vier dagen lang vragen in de politiebureaus, rechtbank en andere instanties. Uiteindelijk werd zij met arrestatie bedreigd als zij niet stopt met haar dagelijkse “bezoekjes”.

De zus sloot haar verhaal af met: ”Zij hebben hem gearresteerd omdat hij waardigheid wil, ik heb hem afgelopen dinsdag gezien in Casablanca na de fotor (in de avond), ik vertel je later wat er gebeurde tijdens deze ontmoeting en de ontmoeting met de families van de gevangenen Jalloul, Majjaoui en Bouhannouch. Ik zal je ook vertellen over wat ze mijn broertje hebben aangedaan, hoe hij is verplaatst naar Casablanca, hoe hij werd gemarteld en hoe hij gedwongen werd om een verklaring te ondertekenen waarin dingen staan die hij nooit heeft gedaan”.