Wetgeving belemmert modernisatie en stimuleert corruptie

Het internationale bedrijf Uber, dat in meer dan 77 landen opereert, trok zich begin dit jaar terug uit Marokko door de onduidelijkheid van de Marokkaanse wetgeving. Uber biedt een applicatie voor zowel taxi chauffeurs als klanten voor een betere service. Een Marokkaanse onderzoeker zegt dat het vertrek van Uber het resultaat is van bureaucratie en de ‘monopoliepositie van de staat in de sector’.

In de drie jaar dat Uber actief was in Marokko had het bedrijf 12 duizend chauffeurs en 140 duizend klanten als lid op de app. De chauffeurs verdienden tussen vier duizend en zes duizend dirham per maand, wat boven het minimumloon van 2.570 dirham komt.

De onderzoeker zegt dat ondanks de positieve bijdrage van dit bedrijf op de arbeidsmarkt, in een land dat kampt met hoge werkloosheid, de wet wazig bleef over haar status. Het bedrijf werd tevens niet beschermd tegen de intimidaties van traditionele taxichauffeurs.

Het Marokkaanse Instituut voor Beleidsanalyse ziet een grote paradox in de omgang van de Marokkaanse autoriteiten met het bedrijf. In 2016 was Uber een van de partners in de klimaattop Cop22 in Marrakech. Het instituut zegt dat de Marokkaanse autoriteiten opportunistisch omgingen met Uber en dat het bedrijf gebruikt werd als promotie voor de regering tijdens de klimaatvergadering. ”De deelname van Uber aan de Cop22 betekent niet dat Marokko zijn economie wil richten op sectoren die moderne technologieën in het openbaar vervoer  toepassen”, voegt het instituut aan toe.

De dubbele standaard in de omgang van de regering met Uber is volgens de onderzoeker het resultaat van een groter probleem: ”De staat wil de economische sector moderniseren maar tegelijkertijd zelf bepalen hoe de rijkdom gegenereerd en verdeeld wordt”.

De onderzoeker gaat verder en zegt dat een bedrijf als Uber een bedreiging vormt voor de huidige economische structuur. Vooral wat betreft de taxibranche die overzien wordt door het Ministerie van Binnenlandse Zaken. Dit ministerie streeft volgens de onderzoeker ernaar om de loyaliteit van de taxi chauffeurs te verzekeren via de regionale agentschappen die de taxivergunningen uitvaardigen. Deze vergunningen worden vervolgens uitgedeeld door de communes aan personen die daarmee een vast maandelijks inkomen krijgen, zonder dat de verdeling voldoet aan enige standaarden.

Wat de onderzoeker niet heeft vermeld is dat het uitdelen van de taxivergunningen vooral gedaan wordt door de Marokkaanse koning Mohamed 6 tijdens zijn bezoeken aan verschillende gebieden om de loyaliteit van bepaalde figuren te winnen in ruil voor een maandelijks inkomen.