Het verhaal van de vijf martelaars van Alhoceima

Op zondag 20 februari 2011 vonden er grote demonstraties plaats in heel Marokko (de 20 februari beweging). In Alhoceima kwamen er tienduizenden betogers bijeen op het centrale plein.

Om te voorkomen dat ze het plein bezetten zoals in andere landen gaande was, werden onbekende gemaskerde figuren ingezet die begonnen met het aanrichten van vernielingen.

Er kwamen ook vanuit het platteland veel betogers naar de stad. Betogers die te voet 25 km of meer hadden afgelegd om de stad te bereiken, moesten kort na aankomst rennen voor hun leven nadat de Marokkaanse repressietroepen ingrepen en legervoertuigen de stad inreden.

Veel Riffijnen werden opgepakt en gemarteld. De vijf martelaren werden door ooggetuigen gezien in het politiebureau van Alhoceima, ze zagen hoe zei gemarteld werden tot zij hun bewustzijn verloren.

De 5 werden later verbrand en in een afgebrand bankfiliaal gegooid. Het regime kwam met een verklaring dat de vijf omkwamen bij een poging om de bank te stelen.

 

Het verhaal wankelt echter aan alle kanten;

– De nacht van 20/02/2011 gaven de politie toe aan minstens twee familieleden(vader van Imad en de vrouw van Jamal Salmi) dat de slachtoffers zich in het politiebureau bevonden.

– Getuigen die openlijk hebben gezegd dat ze de slachtoffers hebben gezien nadat de brand in het bankfiliaal was geblust.

– Getuigen die hebben toegegeven (niet in het openbaar uit angst voor eigen veiligheid) dat de vijf met hen vast zaten.

– Ex parlementslid die zegt dat hij bewijzen heeft dat het regime de vijf Riffijnen vermoord heeft.

– Marokkaanse regime weigert beelden van de bewakingscamera van de bank aan de familieleden te laten zien. Officier van Justitie vroeg 2 miljard aan de zus van Imad in ruil voor de beelden.

– Het lichaam van een van de slachtoffers werd niet goed verbrand, waardoor het bleef bloeden tot het begraven werd.

– Het regime dwong de families om de vijf martelaren zo snel mogelijk te begraven. Hiermee deed het regime het bewijsmateriaal verdwijnen.

– De vijf zijn nooit in aanraking gekomen met de politie.

 

De vijf slachtoffers

1- Jamal Salmi, was net een jaar getrouwd met zijn vrouw.
Op 20 februari 2011 ging Jamal Salmi samen met zijn familie het huis uit om een café te zoeken waar ze de wedstrijd van Barcelona konden zien.
Hij kwam niet meer thuis. Zijn jongere broer ging hem zoeken, hij werd opgepakt. Zijn vrouw besloot om hem zelf te gaan zoeken. In het politiebureau vertelden ze haar dat ze de jongere broer gaan vrijlaten omdat ze instructies hadden gekregen om alle minderjarigen vrij te laten, ze vertelden gaar dat ze haar man echter niet gaan vrij laten omdat hij 25 jaar is. Ouder zou hij niet worden, hij is op 25 jarige leeftijd vermoord.

2.Imad Oulkadi, de oudste van zijn broers en de kostwinner thuis omdat zijn vader werkloos was.
Imad stond altijd vroeg op en ging naar de haven om vers vis te verkopen, die hij vervolgens door verkocht op de markt.
Imad kocht geen nieuwe kleren voor zichzelf, maar betaalde liever de elektriciteitsrekening of kocht hij een zak bloem voor zijn familie.
Imad werd in de avond van 20 februari 2011 op straat gezien nadat de brand in het bankgebouw was geblust….

3. Jawad Benkaddour, zijn broer zegt dat het lichaam die zij hebben begraven niet van Jawad is.

4. Samir Elbouazzaoui, hij was altijd te vinden in het internetcafé in hun wijk. Op 20 februari 2011 ging hij het huis uit richting het internetcafé, maar kwam nooit meer thuis. Hij is op 17 jarige leeftijd vermoord.

5.Nabil Jaefar, stond aan het begin van zijn leven. Nabil stond te wachten op een visum om naar België te vertrekken, hij is vermoord op 19 jarige leeftijd.

 

Gerechtigheid?

Zeven jaar na deze gruwelijke misdaad weten de families en de Riffijnen nog steeds niet hoe hun dierbaren vermoord werden. Hun moordenaars lopen nog steeds vrij rond! In de video doet de vader van Imad zijn verhaal.