De nieuwe regering van Mohamed 6

Gisteren werd de nieuwe regering van Mohamed 6 ingehuldigd. De kersverse bewindspersonen presenteerden zich een rij om zich achter elkaar gehoorzaam te buigen voor de Allawitische koning. Er volgde daarna de eedaflegging om trouw af te zweren voor ‘Allah, de Koning en het Vaderland’.

Officieel bestaat het kabinet uit drie politieke partijen, Istiqlal Partij, Partij voor Authenticiteit en Moderniteit (PAM) en Nationale Vereniging van Onafhankelijken (RNI). Toch behoren 13 van de 24 bewindspersonen, die deze regering vormen, bij geen enkele politieke partij. Dat is meer dan de helft van het kabinet. Daarom werden last-minute ‘zeven ministers met een politieke partij gekleurd’, berichtte het regimegezinde Achkayen.

  • Drie ministers kregen de kleur van RNI. Het gaat om Chakib Benmoussa, Fatima Zahra Ammor en Mohcine Jazouli.
  • Andere drie ministers kregen de kleur van Istiqlal. Het gaat om Ryad Mezzour, Mohamed Abdeljalil en Awatif Khyar. De keuze voor laatste personen heeft geleid tot woede in de eigen gelederen. Met de installatie van deze ‘buitenstaanders’ zijn prominenten en oudgedienden van de partij buiten spel gezet is het verwijt.
  • De PAM kreeg een minister opgedrongen. Haar naam is Ghita Mezzour.

Daarmee bleven zes ministers over, die tot geen enkele politieke partij behoren. Het gaat om: Faouzi Lekjaa, Abdellatif Louday, Mohamed Hajoui, Ahmed Taoufik, Nasser Bourita en Abdelouafi Laftit.

Nieuwe regering met voormalige ministers
In de Marokkaanse en internationale media is veel bericht over de nederlaag van PJD en de winst van RNI. Wie die berichtgeving oppervlakkig tot zich nam, zou haast denken dat politieke partijen in Marokko de macht hebben. In feite hebben deze partijen niks in de melk te brokkelen. De Marokkaanse grondwet kent alle machten toe aan de koning.

Het monopolie van het paleis zien we ook terug in de huidige regering. Het vertrek van de ‘conservatieve PJD’ en de komst van ‘liberale RNI’ zou in feite moeten resulteren in een regering met nieuwe gezichten. Echter, los van de soevereine ministerposten: Binnenlandse Zaken, Buitenlandse Zaken en Religieuze Zaken, altijd door het paleis benoemd, zijn dezelfde personen opnieuw door hem aangewezen. Het gaat om:

  • De huidige minister van Binnenlandse Zaken, Abdelouafi Laftit, was ook minister in de vorige regering die geleid werd door PJD.
  • De huidige minister van Buitenlandse Zaken, Nasser Bourita, was ook minister in de vorige regering die geleid werd door PJD.
  • De minister van Islamitische Zaken, Ahmed Taoufik, bekleedt deze positie sinds 2002!
  • De secretaris-generaal van de regering, Mohamed Hajoui, mocht zijn post die hij bekleedde onder de PJD-regering houden.
  • De minister van Economie en Financiën, Nadia Fettah, was minister van Toerisme in de vorige regering.
  • Mohsine Jazouli ging van staatssecretaris onder het ministerie van Buitenlandse Zaken naar staatssecretaris belast met Investeringen.
  • Abdellatif Louday behield zijn positie als staatssecretaris belast met Defensie. De Allawieten hebben het ministerie van Defensie afgeschaft na de mislukte coups van 1971 en 1972.

Nutteloze verkiezingen
Velen vragen zich af wat het nut is van het houden van verkiezingen als de kiezer noch de partijen bepalen wie mag besturen. Marokkaanse media gaan vaak voorbij aan deze kritiek door te stellen dat deze nieuwe regering op maat is gemaakt om het nieuwe ontwikkelingsplan van de koning uit te voeren. Dit na het echec van het vorige plan. Het verklaart ook waarom vier nieuwe kabinetsleden afkomstig zijn van ‘Speciale Commissie Nieuwe Ontwikkelingsmodel‘. Deze ministers zijn Chakib Benmoussa, Leila Benali, Abdellatif Miraoui en Younes Sekkouri.

Opmerkelijke zaken
– Verder is het ministerie van Mensenrechten afgeschaft. Mohamed 6 en zijn regime kregen in de voorbije jaren voortdurend kritiek als gevolg van de mensenrechtenschendingen. Rabat reageerde altijd geprikkeld op deze terechte kritiek. De Europese Commissie verstrekt subsidie aan Marokko om ‘de mensenrechtensituatie’ te verbeteren.

– Abdelaziz Akhannouch, de tweede rijkste man in Marokko na zijn vriend de koning, is naast zijn post als premier ook gemeenteraadsvoorzitter van Agadir. Zijn laatste positie plaatst hem onder Amil (parallelle macht aangesteld door de koning). De Amil staat officieel onder de minister van Binnenlandse Zaken die officieel ondergeschikt is aan de premier Akhannouch. Met andere woorden Akhannouch is de baas van de baas van zijn baas.

– Faouzi Lekjaa, is naast zijn post als voorzitter van de Marokkaanse voetbalbond nu ook onderminister belast met de begroting. Sport en politiek in het Allawitisch koninkrijk zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Rabat is ook open over deze gang van zaken. Een recent artikel getiteld ‘Marokko versterkt samenwerkingsrelaties met Afrikaanse landen door ‘voetbaldiplomatie’, versterkt dit beeld.

De voormalige international Youssef Rossi verklaarde in 2018 dat Lekjaa belastinggeld had verduisterd en doorgesluisd naar zijn persoonlijke bankrekeningen in Zwitserland (zie screenshot onderaan). Rossi zegt documenten in het bezit te hebben die dat bevestigen. De ex-international gaf ook aan over bewijzen te beschikken, die aantonen dat Lekjaa en zijn compagnons hem met de dood zouden hebben bedreigd. Rossi diende een klacht in, maar dat werd geweigerd. Als wraakactie werd hij zelf door Faouzi Lekjaa aangeklaagd. Rossi is tot twee maanden gevangenisstraf en 600.000 dirham boete veroordeeld. Tijdens zijn verdediging in de rechtbank zei Rossi dat de Marokkaanse voetbalbond 460 miljoen euro in vier jaar tijd heeft uitgegeven om te pronken met deelname aan het WK 2018.

Arif News beschikt over informatie die het beeld van geldsmijterij bevestigen. In zijn poging Riffijns-Nederlandse talenten te rekruteren probeert Lekjaa minderjarige voetbaltalenten en hun ouders met geld met te verleiden. Zij krijgen te horen in naam van de koning op te treden en zijn gulle dienst te doen. In ruil daarvoor moeten de voetballers ‘sidna’/’onze meester’ (de koning) wederdienst en loyaliteit betuigen.

– Een andere minister die opvalt is Nabila Rmili, minister van Volksgezondheid. Zij klom heel snel op de machtsladder. De Marokkaanse media, gecontroleerd door het regime, ontkennen dat haar positie te maken heeft met haar man. Hij is de invloedrijke zakenman Taoufik Kamel. Naast haar ministerpost is Nabila, net als haar partijgenoot Akhannouch, ook gemeenteraadsvoorzitter van Casablanca. Velen vragen zich af hoe deze zware bestuurstaken te combineren zijn.

Mohamed 6 richtte vandaag een toespraak tot leden van het parlement ter gelegenheid van de opening het parlementaire jaar. Een van de drie hoofdpunten waarover de Allawiet sprak was de implementatie van zijn ontwikkelingsmodel.

”Het ontwikkelingsmodel biedt enorme perspectieven voor het werk van de regering en het parlement, inclusief alle componenten.

De nieuwe regering is verantwoordelijk voor het stellen van prioriteiten en het ontwikkelen van projecten tijdens haar mandaat, naast het mobiliseren van de nodige middelen om deze projecten te financieren, binnen het algemene kader voor de uitvoering van het ontwikkelingsmodel”, aldus Mohamed 6.