De Riffijnen strijden niet alleen

De strijd van de Riffijnen tegen de Marokkaanse discriminatie en repressie is niet uniek in de wereld. In elk continent vind je verschillende volkeren die gediscrimineerd en onderdrukt worden, wat deze onderdrukte volkeren automatisch dwingt om te strijden voor hun rechten.

De Europese Riffijnen weten weinig over de Riffijnse strijd, laat staan de strijd van tientallen volkeren wereldwijd. Dankzij de mainstream media zijn de meeste Europese Riffijnen beperkt gebleven bij de conflicten in het Midden Oosten.

In dit artikel gaan wij aandacht besteden aan een van de volkeren die zich, net als de Riffijnen en de Palestijnen, verzet tegen het onrecht van een onderdrukker. De overgrote meerderheid heeft nooit gehoord over dit volk, laat staan over hun strijd. De lezer zal zich echter snel herkennen in de strijd van dit volk: Onteigening van grond, genocide, deportatie, assimilatie, repressie, discriminatie, militarisering, demografische oorlog, marginalisering, achterstelling, liquidaties en moorden etc…

Het idee om aandacht te besteden aan de Mapuche en hun strijd is gekomen door een Belgische activist met Mapuche-roots, die sinds het begin van de Riffijnse volksbeweging, solidair is met de Riffijnse zaak. Deze sympathisant is El Chele Lucas, die onlangs Arif heeft bezocht. Arif News heeft hem gevraagd iets te vertellen over de Mapuche en hun strijd:

De Mapuche zijn de oorspronkelijke bewoners van de pampa’s van Patagonië. Al 14.000 jaar. Ze hielden de Incas buiten. Toen kwamen de Spanjaarden, de Mapuche noemen de blanken ‘huinca’, de nieuwe Inca.
Ontsnapte paarden verspreiden zich tot Vuurland. De stammen werden ruitervolkeren. Er was natievorming van Chili en van Argentinië. Maar de gemeenschappelijke vijand, de Spanjaarden en later de Chileense en argentijnse legers, en het paard, zorgde voor natievorming onder de stammen.

Mapudungun werd de gezamenlijke taal. Mapu is ‘aarde’, che is ‘mensen’. De mensen van de aarde noemen hun land Wallmapu. De ‘oorlog van Arauco’ duurde van 1530 tot 1885. De grenzen tussen wallmapu en Chili en Argentinië werden vastgelegd in verdragen tussen de Spaanse kroon en het Mapuche parlement. En later met de republieken Chili en Argentinië.

De Mapuche waren politiek georganiseerd in regionale parlementen, butalmapu. De Andes (Chili) heet bij hen nog steeds Ngülü Mapu. De pampavlakten van wat nu Argentinië heet noemen zij Puel Mapu.

Vanaf 1860 voerden de Chileense en Argentijnse legers samen militaire campagne ‘de oorlog voor de pacificering van Araucania’. Argentinië liet de oorlog financieren door Patagonië al in percelen op te delen en die te verkopen aan 800 grootgrondbezitters. De Toki, de generaals organiseerden nog een Futa Malon, een algemene volksopstand, in 1880.

Vijf jaar later moesten de Mapuche generaals zich echter overgeven. In Argentinië volgde een genocide, massale deportatie van Mapuche naar strafkampen boven Buenos Aires. Onder de militaire landingsbaan liggen massagraven. Kinderen en vrouwen werden verkocht aan blanke rijke families. 10.000 skeletten van strijders stonden tot enkele jaren geleden tentoongesteld in het natuurhistorisch museum van Buenos Aires. In Argentinië zijn ze een minderheid.

Chili voerde een andere politiek. Zwitserse boeren werden als kolonist naar het veroverde gebied gelokt. Ze kregen land, ploegen en goedkope landarbeiders… En garantie van bescherming door het leger. In Chili zijn de Mapuche in de meerderheid. 1,5 miljoen. In Argentinië met een half miljoen. In beide landen zijn de goede gronden in bezit genomen door blanke grootgrondbezitters. De Mapuche zijn verdreven naar de berghellingen en overstromingsgebieden. De steden zijn blank. De dorpen in de bergen worden gecontroleerd door de militairen. Een stad als Bariloche in Argentinië, waar koningin Maxima op vakantie gaat, is Beiers. Duizenden Duitsers zijn na de oorlog naar Mapuche-gebied gevlucht. De meeste ‘zonder papieren’. Er zijn Duitse scholen. De Mapuche leven er in de krottenwijken.

De helft van de Mapuche moet de dorpen verlaten en in de grote steden als goedkope arbeidskracht overleven. Dat maakt dat er ook grote groepen Mapuche in Santiago, Buenos Aires etc leven. Maar met sterke banden met de familie in de gemeenschappen.

De generaalsregimes in Chili en Argentinië hebben de uitverkoop van Mapuchegronden verder georganiseerd : Eukaliptusplantages, hydro elektrische centrales, olie en schaliegas in Argentinië. De grootste grootgrondbezitter is de Italiaanse familie Benetton. United colors? Hij heeft nog stukken land met verbindingswegen tussen Mapuche dorpen toegeëigend.

Overal verzetten de mapuchegemeenschappen zich. Ze bezetten gronden, o.a. van Benetton. Ze werpen wegblokkades op en saboteren vrachtwagens. In beide landen valt het Mapuche gebied onder de ‘anti terrorisme wetten’ . Dat betekent militarisering van de regio’s.
In de steden organiseren ze stakingen en betogingen. Het enige wapen dat ze hebben is de traditionele slinger. Het is een soort intifada.

Het racisme tegen de Mapuche is extreem. Argentijnse generaals hebben antropologen de mythe laten verspreiden dat de Mapuche eigenlijk geen argentijnse indianen zijn, maar invallers uit Chili, die de Tehuelche en Rankülche hebben uitgemoord.

De lonko , de leider van de Argentijnse Mapuche die de bezetting van Benetton aanvoerde, zat gevangen in Argentinië op beschuldiging van terrorisme. Chili vroeg zijn uitlevering omdat Facundo Huala geregeld de grens over stak (logisch, de families wonen aan beide kanten van de grens die door de overwinnaars is getrokken), en samen werkt met de Chileense Mapuche organisaties die dan ook van terrorisme beschuldigd worden. Facundo is effectief uitgeleverd aan Chili. Dat heeft het verzet on beide landen versterkt.

Wat ook een rol speelt is white privilege. Mapuche worden dood geschoten of verdwijnen. Maar deze misdaden halen nooit de media. Bij de ontruiming van de bezetting van Benetton verdween een witte solidaire anarchist uit Buenos Aires, die met de bezetting deed. Zijn lijk werd maanden later uit de rivier gevist. De pers berichtte massaal erover en er waren overal betogingen.

Er zijn dus al veel Mapuche gedood
Camilo Catrillanca was een boer van de gemeenschap van Temucuicui. Neef van de Lonko, de leider.
Blijkbaar is hij de dode te veel. Zoals Mohsin Fikri.
De Mapuche van Temucuicui hebben een Füta Malon van 3 dagen uitgeroepen, bij jullie de Hirak Chaabi.

De strijd is het zelfde. Ik was een jaar geleden in Mapuche gebied in Argentinië en Chili. Het is gewoon apartheid. Geen voorzieningen, geen wegen, geen scholen, geen ziekenhuizen. Armoede en werkloosheid in de steden.

De boeren kunnen amper overleven. In Temuco. De grootse stad in Chileens Mapuche gebied of Araucania, komen de Mapuche vrouwen hun groenten verkopen, wortelen, aardappelen, kersen… Een paar maanden geleden kwam er verbod op de informele markten en ruimde het leger de dekens met groenten op. Mapuche vrouwen stonden met prei op zwaar bewapende militairen te slaan.

Ik heb vandaag het filmpje van de begrafenis van Camilo in Temucuicui gepost, en de betoging in Santiago de Chile.

Uiteindelijk concludeert El Chele dat de strijd van de Riffijnen, de Mapuche en de Palestijnen hetzelfde is. ”Het is echt een identieke strijd”, is de eerste zin waarmee hij zijn verhaal begon.