Opiniestuk: de harde lessen van de affaire Toujgani

Vorige week verscheen in de Belgische krant La Libre een open brief van het seculiere collectief Yallah. Daarin hekelen de auteurs het naïeve denken over de politieke islam door de Belgische politiek. Aanleiding voor het stuk is de affaire Toujgani, van wie de verblijfsvergunning is ingetrokken en tien jaar lang niet welkom is. De consulaire imam wordt onder andere beticht van antisemitisme en spionage voor Marokko.

In hun pleidooi getiteld ‘Imam Toujgani is het product van een cliëntelistisch systeem, dat ontmanteld moet worden,’ richten de auteurs hun pijlen op het giftige huwelijk tussen conservatieve predikers -vaak intolerant- en het politieke establishment in België. In Brussel worden dit soort predikers door sommige progressieve partijen zoals PS, CDH en Ecolos ingezet om ‘de achterban’ te mobiliseren is de aanklacht. In 2015 haalde Merry Hermanus, voormalige stafchef van de socialistische burgemeester Philipe Moureaux ook al ongekend hard uit naar de politici die deze praktijken mogelijk hebben gemaakt.

In dit cliëntelistische klimaat konden de Toujgani’s gedijen en hun macht en invloed vergroten. Logisch dat zij door Marokko worden benaderd. De invloed van Marokko, dat geen scheiding van moskee en staat en vrijheid van godsdienst kent, loopt vaker via de moskeeën en imams. En hoe dichter zij bij de Europese politiek en besluitvorming, hoe interessanter weten ze al te goed in Rabat.

Deze naïeve situatie zien we ook in Nederland. In de hoofdstad rollen sommige politici en gezagdragers de rode loper voor discutabele religieuze leiders al te graag uit.

Onder het mom van ‘verbinding’ en ‘gematigde islam’ wordt er geen gelegenheid onbenut gelaten. Ook wanneer er blijkt dat de betrokken moskee of imam dienstbaar is voor Marokko ‘s agenda.

Moskee Dar El Huda in Osdorp is daar het levendige voorbeeld van. Bij dit instituut waar vorig jaar de voormalige Marokkaanse ambassadeur, Nederlandse parlementariërs openlijk mocht verwensen, gaat men nog een stap verder. Op een afscheidsbijeenkomst zette de imam en directeur Abdelilah el Amrani politieagent Houcine Soussi in het zonnetje. De consulaire imam ontving daarbij alleen politieagenten met een Marokkaanse achtergrond. Wisten de Amsterdamse bestuurders, burgemeester Halsema voorop van dit aparte onderonsje?

Een aantal weken later en kilometers verderop horen we Yassin el Forkani in de Blauwe Moskee. In zijn vrijdagpreek besteedde hij aandacht aan de affaire Toujgani. Duidelijk geraakt, prees hij de uitgewezen imam voor zijn godsgeleerdheid en enorme staat van dienst voor de islamitische gemeenschap.

El Forkani uitte ook grote zorgen over de positie van de imams in huidige tijd. Volgens hem is het tijd dat de voorgangers financieel onafhankelijk worden en dat zij zich losmaken van buitenlandse staten zoals Marokko, Koeweit en Qatar. Wie betaalt bepaalt was zijn conclusie.

Een opmerkelijke ommezwaai van Yassin el Forkani. Hij was nota bene degene die buitenlandse financiering voor zijn moskee wist te regelen en daar trots op was. Ook zijn aanwezigheid op het Troonfeest van Mohamed VI maakt zijn eendaagse bekering niet bepaald oprecht.

Geschreven door Majid Aghbal

Overweeg een donatie te plaatsen om onze website te helpen onderhouden en verder te ontwikkelen.